ബന്ധങ്ങളിൽ ഉപാധികളില്ലാത്ത സ്നേഹം എങ്ങനെയിരിക്കും എന്നതിന്റെ ഒരു ഉദാഹരണം
ചില ബന്ധങ്ങളിൽ ചേരുന്നത്, മറ്റൊരാളെ ഒരു മുഴുവൻ മനുഷ്യനായി കാണുന്നതായിരിക്കും. അയാൾ ആരാണ് എന്ന് നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നു എന്നതിൽ ഊന്നാതെ, അയാളെ അയാളിൽ തന്നെ മുഴുവനായുള്ള ഒരാളായി കണ്ടു നോക്കുക.
അങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ, അയാൾ ആരായിരിക്കണം, അയാൾ എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നൊക്കെയുള്ള നമ്മൾ പിടിച്ചിരുന്ന ചരടുകൾ, അയാളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന കയറുകൾ ആയി മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നു നമുക്ക് തെളിഞ്ഞേക്കാം. ആ കയറുകളും, ആ കയറുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉണ്ടാകുന്ന കെട്ടുകളും കടുംകെട്ടുകളും ആവാം നമ്മളും അവരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളുടെ പ്രഭവസ്ഥാനം.
ആ ചരടുകൾ നമ്മൾ അയച്ചുവിടുന്നതിലൂടെ, ആ കെട്ടുകളും കടുംകെട്ടുകളും തനിയെ അഴിഞ്ഞോ അലിഞ്ഞോ പോകാം.
ഈ ഉദാഹരണത്തിനു ചേരാവുന്ന ഒരു ബന്ധം: മാതാപിതാക്കളും മധ്യവയസ്കരായ മക്കളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം.
=== കുറച്ചു കൂടി നീട്ടിപ്പറയുന്ന പതിപ്പ് താഴെ ===
നമ്മൾ പലപ്പോഴും ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുമ്പോൾ, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്നത് അയാളെ കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണകളെയോ പ്രതീക്ഷകളെയോ ആയിരിക്കും — അയാൾ എങ്ങനെയിരിക്കണം, എങ്ങനെ പെരുമാറണം, നമ്മെ എങ്ങനെ കാണണം, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് വേഷം കൈകാര്യം ചെയ്യണം എന്നൊക്കെയുള്ള നിഗമനങ്ങളെ.
പക്ഷേ ഉപാധികളില്ലാത്ത സ്നേഹം മറ്റൊന്നാണ്. അത് ഒരാളെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാതെ, അയാൾ ആയിരിക്കുന്നതിനെ കാണുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.
“ചരടുകൾ” എന്ന ഉപമ വളരെ ശക്തമാണ്. ആദ്യം അത് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും, പക്ഷേ പിന്നീട് അത് മറ്റൊരാളെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന കയറുകളാകാം, കെട്ടുകളാകാം. അതിൽനിന്നു തെറ്റിദ്ധാരണകളും നിരാശകളും സംഘർഷങ്ങളും ഉണ്ടാകാം.
അവ അയച്ചുവിടുമ്പോൾ:
- മറ്റൊരാൾക്ക് സ്വതന്ത്രരാവാം
- നമുക്ക് സമാധാനം ലഭിക്കാം
- ബന്ധം നിർബന്ധത്തിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികതയിലേക്ക് മാറാം
- സ്നേഹം ഉടമസ്ഥതയിൽ നിന്ന് സാന്നിധ്യമായി മാറാം
ഉപാധികളില്ലാത്ത സ്നേഹം എന്നത് “എന്തും സഹിക്കുക” എന്നല്ല. അത് അതിരുകൾ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കുക എന്നുമല്ല. മറിച്ച്:
“ഞാൻ നിന്നെ നിയന്ത്രിക്കാതെ സ്നേഹിക്കുന്നു. നീ ആരാണോ, അതിനെ കാണുന്നു.”